Strona Główna > Program Konferencji
VII Konferencja Polskiego Towarzystwa Pielęgniarstwa Ratunkowego, "Bezpiecznie do celu.. Ewakuacja i Transport w Ratownictwie"

Lokalizacja

Dolina Charlotty Resort & Spa
Strzelinko 14
76-200 Słupsk
GPS: +54° 31' 29.19", +16° 57' 4.54"
http://www.dolinacharlotty.pl/

Aktualności

24 kwiecień 2016
Zobacz prezentacje
Zapraszamy do działu prezentacje.

21 marzec 2016
Zapisz się na Warsztaty
Szeroka gama warsztatów tegorocznej konferencji jest na wyciągnięcie ręki. Skorzystaj z prostego narzędzia do zapisów on-line i zapisz się na Warsztaty już dziś Zapisz się TUTAJ.

1 marzec 2016
Promocyjna opłata za konferencje
Promocyjna opłata za udział w konferencji zostaje przedłużona do 14 marca 2016. Serdecznie zapraszamy do udziału!

1 luty 2016
Dodatkowy nocleg
Uprzejmie informujemy, iż tylko do końca lutego jest możliwość rezerwacji noclegu w dniu poprzedzającym konferencję tj. z 4/5 kwietnia na preferencyjnych warunkach. Rezerwacja noclegu po tym terminie, będzie możliwa bezpośrednio w hotelu w miarę dostępnych miejsc. Zachęcamy osoby które są zainteresowane wcześniejszym noclegiem o nie pozostawienie rejestracji i opłaty na ostatnią chwilę.

27 Listopada 2015
Ruszyły zapisy
Jest nam miło poinformować, iż ruszyły zapisy na konferencję. Zapisz się korzystając z formularza on-line. Formularz rejestracyjny znajdziesz tutaj

ABSTRAKTY - Spis treści

  1. Transport pacjenta z zastosowaniem kontrapulsacji wewnątrzaortalnej
  2. Idzie nowe/stare – kontrowersje wokół unieruchamiania kręgosłupa
  3. Skuter ratowniczy, środek ewakuacji medycznej na wodzie
  4. Transport specjalny z udziałem PSP na pokładzie śmigłowca EC135
  5. Leczenie tlenem hiperbarycznym u chorych zatrutych tlenkiem węgla
  6. Ocena ultrasonograficzna wymiaru osłonki nerwu wzrokowego jako pośrednia formadiagnostyki wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego (ICP)
  7. Nurkowanie dekompresyjne – zasady
  8. Transport pacjentki ciężarnej w warunkach Zespołów Ratownictwa Medycznego
  9. Zespół Urazowy – organizacja i zasady pracy. Doświadczenia Centrum Urazowego WIM
  10. Transport i zabezpieczenie pacjenta podejrzanego o chorobę zakaźną
  11. POCT w stanach nagłych.
  12. Pacjent urazowy w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym – miejsce SOR w Centrum Urazowym
  13. Udzielanie pierwszej pomocy medycznej w środowisku taktycznym na podstawie standardu TCCC – badanie poszkodowanego.
  14. Specyfika transportu medycznego HEMS z miejsca zdarzenia.
  15. Zespoły transportu wewnątrzszpitalnego – jak to działa
  16. Organizacja leczenia bólu ostrego

Transport pacjenta z zastosowaniem kontrapulsacji wewnątrzaortalnej

Konrad Baumgart (Poznań, Polska)

OPIS

Mechaniczne wspomaganie krążenia w postaci kontrapulsacji wewnątrzaortalnej (IABP – intra – aortic baloon pumping) jest jedną z metod w leczeniu pacjentów z ostrą niewydolnością krążenia. Zastosowanie IABP może być terapią docelową (bridge to recovery - BTR) lub łącznikiem do dalszego postępowania. W każdej z tych sytuacji może zaistnieć potrzeba przewozu pacjenta. Bezpieczeństwo i powodzenie tego rodzaju operacji wymaga zaplanowanego i zorganizowanego działania, skompletowania kompetentnego zespołu, właściwego wyposażenia i przygotowania środka transportu. Osoby sprawujące opiekę nad pacjentem muszą mieć wiedzę i umiejętności w zakresie wskazań do terapii IABP, monitorowania pacjenta oraz pracy i podstawowej obsługi pompy, adekwatnej reakcji na alarmy czy awarię urządzenia. Niezbędna jest znajomość komplikacji i efektów ubocznych wynikających ze stosowania IABP.

Celem pracy jest przedstawienie sposobów i modeli postępowania przy transporcie pacjenta z IABP drogą powietrzną i lądową, czerpiących z doświadczeń zagranicznych organizacji ratowniczych.

METODY

Przegląd literatury fachowej i zasobów bazy PubMed z lat 2000-2016.

WYNIKI

Stworzenie i wdrożenie procedur postępowania, wysoka kultura organizacji, właściwy plan i obsada zespołu, odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności oraz niezbędne wyposażenie stwarzają optymalne i bezpieczne warunki do przeprowadzenia transportu pacjenta z kontrapulsacją wewnątrzaortalną, zarówno drogą lądową jak i powietrzną.

Wróć do spisu treści

Idzie nowe/stare – kontrowersje wokół unieruchamiania kręgosłupa

mgr Andrzej Kołacki (Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Gdyni, Polska)
mgr Marek Dąbrowski (Zakład Ratownictwa i Medycyny Katastrof. Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Polska)

OPIS

Unieruchomienie kręgosłupa u poszkodowanych po urazie jest standardową procedurą, stosowaną przez członków zespołów ratownictwa medycznego. Procedura ta została przyjęta i wdrożona w wielu krajach jako standard opieki przedszpitalnej, pomimo braku dowodów naukowych uzasadniających takie postępowanie. Obecnie coraz więcej ekspertów kwestionuje konieczność stosowania unieruchomienia. Wiele badań wskazuje na powikłania, które są następstwem unieruchomienia.

Przedstawiona praca ma charakter przeglądowy. Materiał stanowią wytyczne postępowania, wyniki badań naukowych oraz artykuły dotyczące przedszpitalnego unieruchomienia kręgosłupa. Autorzy przedstawiają skutki uboczne unieruchomienia oraz aktualne wytyczne Prehospital Trauma Life Support, International Trauma Life Suport i American Heart Association dotyczące postępowania z poszkodowanymi po urazie w opiece przedszpitalnej.

Autorzy zwracają uwagę, że obecnie wiele systemów ratowniczych na świecie, zmniejszyło nacisk na unieruchomienie poszkodowanego przy użyciu twardej deski i kołnierza szyjnego. To sprawia, że stosowanie tej procedury niedługo będzie wyjątkiem a nie postępowaniem rutynowym.

Wróć do spisu treści

Skuter ratowniczy, środek ewakuacji medycznej na wodzie

Jakub Friedenberger (K38 Poland, Gdynia, Polska)

OPIS

Czas , to czynnik, który znacząco wpływa na przeżycie poszkodowanego. Zwłaszcza gdy do zdarzenia dojdzie w wodzie, środowisku obcym dla człowieka. Skuteczne podjęcie działań ratowniczych możliwe jest na brzegu. Dlatego tak ważna jest szybka i skuteczna ewakuacja na brzeg. Skuter ratowniczy, to jedna z najszybszych i najskuteczniejszych jednostek do działań w ratownictwie wodnym. Przeszkolony i doświadczony ratownik jest w stanie ewakuować poszkodowanego nawet w trudnych warunkach meteorologicznych.

Dobór odpowiednich technik pozwala skutecznie ewakuować zarówno poszkodowanego aktywnego jak i pasywnego. Skutery ratownicze są stosowane w ratownictwie wodnym już od lat 70-tych ubiegłego wieku.

Obecnie mamy do wyboru kilka jednostek dedykowanych specjalnie do ratownictwa oraz całą gamę dodatkowego osprzętu, który pozwala na zaadaptowanie seryjnych jednostek.

Wróć do spisu treści

Transport specjalny z udziałem PSP na pokładzie śmigłowca EC135

Mgr Anna Pawlak

OPIS

W ramach współpracy Śmigłowcowej Służby Ratownictwa Medycznego (HEMS) z jednostkami Państwowej Straży Pożarnej (PSP) istnieje możliwość wykonywania lotów specjalnych ze strażakami na pokładzie śmigłowca. Rozwiązanie to w szczególności dotyczy grup poszukiwawczoratowniczych, grup wysokościowych oraz grup wodno-nurkowych PSP. Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (LPR) poczyniło szereg przygotowań formalno-organizacyjnych w celu realizacji tego typu lotów. Między innymi poprzez utworzenie wydzielonej konfiguracji kabiny medycznej, aby móc przetransportować psa poszukiwawczo-ratowniczego, czy też przewieźć sprzęt wysokościowy w dedykowanych do tego skrzyniach.

W sytuacji, gdy inne środki transportu niż własne nie gwarantują skutecznego działania - PSP może zadysponować śmigłowiec LPR. Celem tych działań jest możliwość szybszego dotarcia specjalistów PSP do miejsca prowadzenia działań ratowniczych np. w sytuacji prowadzenia działań poszukiwawczych, kiedy użycie śmigłowca zwiększa szansę odnalezienia i uratowania poszukiwanych.

Wróć do spisu treści

Leczenie tlenem hiperbarycznym u chorych zatrutych tlenkiem węgla

Dr n. med Ewa Lenkiewicz (Klinika Medycyny Hiperbarycznej i Ratownictwa Morskiego Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni)

OPIS

Zatrucie tlenkiem węgla jest główną przyczyną przypadkowych zatruć w Polsce. Tlenek węgla jest bezwonnym i bezbarwnym gazem, który powstaje w wyniku niepełnego spalania substancji zawierających węgiel, przy zbyt małym dopływie tlenu. Toksyczne działanie tlenku węgla prowadzi do hipoksji komórkowej, spowodowanej przez odwracalne połączenia z hemoglobiną, mioglobiną ,oksydazą cytochromową P- 450 i innymi enzymami.

Ciężkość zatrucia zależy od wielu czynników np.: czasu ekspozycji, stężenia tlenku węgla w atmosferze, ogólnego stanu zdrowia osoby narażonej. Ciężkość zatrucia określamy na podstawie obrazu klinicznego oraz badań laboratoryjnych, uwzględniających poziom karboksyhemoglobiny we krwi.

Objawy kliniczne zatrucia tlenkiem węgla rozwijają się stopniowo, często są niecharakterystyczne i obejmują zaburzenia neurologiczne, zaburzenia rytmu serca, układu oddechowego oraz niewydolność krążenia.

Tlenoterapia jest podstawą terapii w leczeniu zatruć tlenkiem węgla. Wdrożenie tlenoterapii normobarycznej powinno odbyć się już na etapie pomocy przedszpitalnej, na miejscu zdarzenia . Tlenoterapia hiperbaryczna pozwala na szybszą eliminację czynnika toksycznego i poprawę stanu klinicznego pacjenta oraz ograniczenie późnych następstw zatrucia tlenkiem węgla. Najlepsze efekty terapeutyczne uzyskujemy, kiedy tlenoterapia hiperbaryczna włączona jest jak najszybciej do 4- 6 godzin od zatrucia tlenkiem węgla i decyzja nierzadko powinna być podjęta na etapie pomocy przedszpitalnej.

Wskazaniem do leczenia tlenem hiperbarycznym jest między innymi utrata przytomności, do której doszło w wyniku zatrucia tlenkiem węgla, utrzymywanie się objawów neurologicznych i kardiologicznych pomimo wdrożonej tlenoterapii normobarycznej.

Wróć do spisu treści

Ocena ultrasonograficzna wymiaru osłonki nerwu wzrokowego jako pośrednia forma diagnostyki wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego (ICP)

Joanna Żółtańska (Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa im. Witelona w Legnicy)

SŁOWA KLUCZOWE

Osłonka nerwu wzrokowego (ONSD), ciśnienie śródczaszkowe (ICP), diagnostyka ultrasonograficzna.

OPIS

Ultrasonografia jest uznaną, nieinwazyjną metodą diagnostyczną stosowaną w wielu dziedzinach medycyny, w tym także w intensywnej terapii oraz medycynie ratunkowej. W ostatnich latach powstało wiele protokołów oceny ultrasonograficznej pacjentów znajdujących się w ostrym stanie zagrożenia życia, przeznaczonych do wykorzystania w medycynie ratunkowej, zarówno w warunkach szpitalnych i przedszpitalnych.

Podstawową zasadą tych protokołów jest skrócenie i uproszczenie badania ultrasonograficznego pozwalające na jak najszybsze znalezienie lub wykluczenie potencjalnych przyczyn niestabilności hemodynamicznej, oraz oceny stanu pacjentów niestabilnych z urazami wielonarządowymi, z niewydolnością oddechową czy inną patologią zagrażającą zdrowiu lub życiu. Wprowadzając diagnostykę ultrasonograficzną do interwencji przedszpitalnych, podejmowanych w zespołach ratownictwa medycznego możemy podczas krótkiego, prostego i nieinwazyjnego badania zwiększyć możliwość prawidłowego rozpoznania stanu zagrożenia życia i przyspieszyć wprowadzenie prawidłowego leczenia przez zastosowanie odpowiednich procedur i medycznych czynności ratunkowych.

Protokół ICP polega na wykonaniu pomiaru szerokości osłonki nerwu wzrokowego w odcinku pozagałkowym, która bezpośrednio zwiększa się wraz ze wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Jest szybką prostą, nieinwazyjną, przyłóżkową, powtarzalną metodą stwierdzenia wzmożonego ciśnienia śródczaszkowego, bez określenia przyczyny, która ten stan wywołuje. Osłonka nerwu wzrokowego jest „wypustką” śródczaszkowej przestrzeni podpajeczynówkowej i dlatego wzmożone ICP może prowadzić do poszerzenia jej wymiaru. Wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego przenosi się w okolice początku nerwu wzrokowego i powoduje obrzęk tarcz nerwu wzrokowego. Rozwój obrzęku tarczy nerwu wzrokowego może trwać od kilku godzin do wielu dni, natomiast pozagałkowe poszerzenie pochewki nerwu wzrokowego może pojawić się w przeciągu kilku sekund, co pozwala na wczesne rozpoznanie patologii. Średnica pochewki nerwu wzrokowego przy prawidłowym ciśnieniu śródczaszkowym ma wartość stałą i nie zmienia się. W momencie wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, płyn mózgowo-rdzeniowy przepływa do przestrzeni podpajęczynówkowej pochewki powodując wzrost ciśnienia wokół nerwu wzrokowego. Jednocześnie dochodzi do poszerzenia przestrzeni oponowej i wzrostu średnicy pochewki nerwu wzrokowego. Poszerzenie to dotyczy głównie dystalnego odcinka pochewki - 3 mm za gałką oczną i jest to właśnie miejsce, w którym dokonuje się pomiaru, podczas obrazowania. Badanie wykonuje się przy zamkniętej powiece, używając dużej ilości żelu USG, uważając aby nie wywierać głowicą bezpośredniego nacisku na gałkę oczną i nie powinno trwać dłużej niż 60 sekund. Do badania wykorzystujemy głowicę liniową, ustawiając ją w taki sposób, aby objąć obrazowaniem gałkę oczną oraz ok. 1,5 cm obszaru zagałkowego. Pozagałkowy przebieg nerwu wzrokowego jest widoczny w postaci hipoechogenicznej, krętej linii otoczonej hiperechogeniczną obwódką biegnącą wzdłuż oczodołu.

Szerokość osłonki zmienia się wraz z wiekiem i wynosi 4 mm dla niemowląt, 4,5mm dla dzieci powyżej pierwszego roku życia i 5 mm dla dorosłych, u których wzrost szerokości powyżej 5 mm wskazuje z 90% prawdopodobieństwem na wzrost ciśnienia śródczaszkowego. niezależnie od przyczyny, która go wywołuje.

Badanie ultrasonograficzne jest coraz powszechniej stosowane w opiece przedszpitalnej. Przyczyniły się do tego przede wszystkim postępująca miniaturyzacja sprzętu i wprowadzenie skróconych protokołów badania. Zastosowanie aparatu ultrasonograficznego w szpitalnych oddziałach ratunkowych jest już standardem, natomiast wykonywanie i interpretacja przedszpitalnego badania ultrasonograficznego może poprawić dokładność diagnostyczną i tym samym wpłynąć na zmniejszenie śmiertelności. Zastosowanie ultrasonografii w przedszpitalnej diagnostyce stanowi cenne uzupełnienie badania przedmiotowego i ułatwia natychmiastowe rozpoznanie wielu potencjalnie krytycznych patologii, przyspieszając tym samym wdrożenie leczenia przyczynowego. W postępowaniu przedszpitalnym diagnostyka oparta na USG może w znaczący sposób wpływać na wybór szpitala, do którego powinien trafić poszkodowany.

Wróć do spisu treści

Nurkowanie dekompresyjne – zasady

mł. kpt. Krzysztof Aniszewski (Dowódca Specjalistycznej Grupy Ratownictwa Wodno-Nurkowego Ustka Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w Słupsku)

OPIS

Celem wystąpienia (prezentacji) jest omówienie problematyki narażenia nurka na choroby nurkowe i wypadki związane z nurkowaniem, a w szczególności sposobów udzielania Kwalifikowanej Pierwszej Pomocy przez ratowników Krajowego Systemu Ratowniczo – Gaśniczego oraz Medycznych Czynności Ratunkowych przez przybyłe zespoły Państwowego Ratownictwa Medycznego. Analizie poddano zarówno skutki działania mechanicznego na ciało nurka jak i oddziaływania gazów na organizm nurka, które w określonych warunkach determinują wystąpienie danej choroby nurkowej.

W prezentacji podjęto próbę przybliżenia słuchaczom mechanizmów powstawania chorób i wypadków nurkowych, opisano ich objawy oraz sposoby udzielania pierwszej pomocy na miejscu zdarzenia.

Wróć do spisu treści

Transport pacjentki ciężarnej w warunkach Zespołów Ratownictwa Medycznego

Karol Łyziński, Katarzyna Długosz, Arkadiusz Trzos. (Zakład Medycyny Katastrof i Pomocy Doraźnej Katedry Anestezjologii i Intensywnej Terapii Uniwersytet Jagielloński Collegium Medicum)

OPIS

Kobiety ciężarne stanowią dużą grupę osób w polskiej populacji ogólnej. Jak pokazują dane statystyczne, kobiety będące w ciąży stanowią około 1% ludności Polski, czyli ponad 385 tyś. Dlatego Zespoły Ratownictwa Medycznego niejednokrotnie udzielają pomocy pacjentką ciężarnym w klasycznych przypadkach położniczych (np.: poród, krwawienie z dróg rodnych itp.), ale także w licznych przypadkach nie-położniczych jak np.: uraz, omdlenie.

ZRM którego zadaniem jest udzielenie pomocy medycznej ciężarnej, powinien mieć świadomość powagi sytuacji, odnoszącej się głównie do konieczności ratowania nie jednaj osoby, a co najmniej dwóch. Na stan pacjentki i jej dziecka mają wpływ zarówno szybkość jak i jakość podjętych przez zespół działań ratowniczo- leczniczych, w tym także odpowiednia jakoś transportu do odpowiedniego ośrodka. Obecnie w polskiej literaturze naukowej nie ma szczegółowych opracowań na temat szeroko pojętego transportu pacjentki ciężarnej oraz monitorowania jej stanu i nienarodzonego dziecka.

Celem pracy jest zebranie wszystkich zasad postępowania dotyczących transportu pacjentki ciężarnej w warunkach Zespołów Ratownictwa Medycznego oraz także odpowiednich technik monitowania stanu pacjentki oraz płodu

Wróć do spisu treści

Zespół Urazowy – organizacja i zasady pracy. Doświadczenia Centrum Urazowego WIM

Krzysztof Karwan, Maciej Błaszczyszyn. Szpitalny Oddział Ratunkowy Centralnego Szpitala Klinicznego Wojskowego Instytutu Medycznego

SŁOWA KLUCZOWE

mnogie obrażenia ciała, organizacja leczenia, SOR, urazy wielonarządowe, zespół urazowy

OPIS

Konieczność zapewnienia kompleksowej opieki pacjentom po najcięższych urazach doprowadziła do stworzenia w Polsce sieci centrów urazowych. Ich działalność reguluje Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie centrum urazowego. Dokument ten określa kwestie organizacyjne definiując m.in. zespół urazowy działający w obrębie SOR, jako grupę specjalistów, którzy przyjmują, kompleksowo diagnozują i wielospecjalistycznie leczą pacjenta urazowego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w zakresie leczenia ciężkich, mnogich lub wielonarządowych obrażeń ciała, stawiając tym samym personelowi SOR bardzo wysokie wymagania. Diagnostyka oraz leczenie wstępne w przypadku obrażeń wielonarządowych stanowi złożony problem, uzależniony przede wszystkim od stanu klinicznego pacjenta, a także od rodzaju i lokalizacji doznanych obrażeń.

Postępowanie lecznicze wymaga zatem dużej aktywności zespołów urazowych ukierunkowanej na poszukiwanie uszkodzeń oraz prewencji powikłań. W sytuacjach tych wymagane jest sprawne i celowe działanie, ukierunkowane na wdrożenie optymalnego procesu diagnostyczno – leczniczego.

CEL

CEL Przedstawienie zasad funkcjonowania i organizacji pracy zespołu urazowego oraz analiza własnych doświadczeń dotyczących organizacji ratunkowego leczenia chorych po urazach z mnogimi i wielonarządowymi obrażeniami ciała.

WYNIKI

Przyjęta w SOR WIM procedura postępowania polegała na aktywacji zespołu urazowego w obrębie części czerwonej SOR (obszar resuscytacyjno-zabiegowy) z następowym badaniem urazowym, monitorowaniem, wstępną diagnostyką i leczeniem zgodnie z przyjętym algorytmem postępowania.

DYSKUSJA

Chorzy z mnogimi i wielonarządowymi obrażeniami ciała trafiający do oddziału ratunkowego powinni dostać się pod opiekę wyszkolonego zespołu, który niezwłocznie rozpocznie sprawną i dobrze zorganizowaną akcję resuscytacyjną, prowadzącą do wyrównania stanu chorego, ustalenia rozpoznania i definitywnego leczenia uszkodzeń. Optymalny sposób działania powinien polegać na jednoczesnym prowadzeniu przez członków zespołu urazowego powierzonych im zadań, które muszą być precyzyjnie określone. Bez wcześniejszego zaplanowania działań ratunkowych, wstępny okres leczenia pacjenta urazowego może spowodować chaos zmniejszając efektywność udzielanej pomocy jak również stać się przyczyną pomyłek diagnostycznych. W związku z powyższym niezbędne są zmiany organizacyjne polegające na opracowaniu i wprowadzeniu standaryzowanego, opartego na badaniach klinicznych, zespołowego modelu postępowania z pacjentami urazowymi w SOR oraz w centrach urazowych.

WNIOSKI

Ratunkowe leczenie chorych z mnogimi obrażeniami ciała wymaga zorganizowanego, usystematyzowanego i zespołowego modelu działania.

Wróć do spisu treści

Transport i zabezpieczenie pacjenta podejrzanego o chorobę zakaźną

mgr Klaudiusz Nadolny (Wojewódzkie Pogotowie Ratunkowe w Katowicach)

CEL

Celem jest przedstawienie postępowania w trakcie transportu chorych zakaźnie, w tym tzw. wysokiego ryzyka ramach systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne.

MATERIAŁ I METODY BADAWCZE

Materiałem do oceny są obowiązujące akty prawne oraz własne doświadczenie: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń u ludzi, Ustawa z dnia 13 lipca 2012 roku o zmianie ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 roku w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo na te czynniki, Procedura medyczna Wojewódzkie Pogotowia Ratunkowego w Katowicach z dnia 14 sierpnia 2014 roku dotycząca postępowania w trakcie i po przewozie pacjenta z chorobą zakaźną

WYNIKI I WNIOSKI

Choroby zakaźne towarzyszyły życiu od samego początku, choć w dziejach Ziemi są zjawiskiem stosunkowo młodym. Najwcześniejsze odkrycia archeologiczne, świadczące o tym, że ludzie chorowali na choroby infekcyjne już w starozytności. Opisy chorób zakaźnych, proponowane leczenie i profilaktyka pojawiały się już w Starożytnych Chinach, a także później w Księgach Hipokratesa. Dopiero w 1796 roku w Europie pojawiła się pierwsza szczepionka.

Akty prawne obowiązujące w Polsce dotyczące transportu pacjenta podejrzanego o chorobę zakaźną wydają się wystarczające. Szczególnie po opracowaniu schematów postępowania na poziomie Ministra Zdrowia u pacjentów podejrzanych o wystapienie wirusa Ebola. Jasno opisane są wszystkie czynności włącznie z zachowaniem wszelkich zasad bezpieczeństwa, najszczęsciej oparte również o wewnętrzne procedury BHP. Dotyczą one kontaktu z pacjentem podejrzanym o chorobę zakaźną jak również czynności dezynfekcyjne po transporcie takiego pacjenta. Dla więszkosći chorób zakaźnych, podstawowa ochronna osobista jest w zupełności wystarczająca. Problem pojawia się wtedy, kiedy już po kontakcie pacjenta z zespołem ratownictwa medycznego lub po jego transporcie do placówki medycznej pojawia się podejrzenie lub jest potwierdzenie badaniami laboratoryjnymi że mamy do czynienia z chorobą zakaźną. W ostatnim czasie choćby pojawiająca się grypa A/H1N1 ( świńska grypa). W takich sytuacjach czasem pojawiaja się problem , często jest on związany z barierami miejsca i czasu takiej ekspozycji lub brakiem wiedzy na temat postępowania. Duża rolę odgrywa tutaj Państwowa i Wojewódzka Inspekcja Sanitarna, Lekarz Koordynator Ratownictwa Medycznego lub Starszy Lekarz Dyżuru. Poniżej przedstawiam przykładowy schemat postępowania w przypadku podejrzenia choroby wysoce zakaźnej, obowiązujący w Wojewódzkim Pogotowiu Ratunkowym w Katowicach.

Wróć do spisu treści

POCT w stanach nagłych.

Robakowska Marlena (Zakład Zdrowia Publicznego i Medycyny Społecznej, Gdański Uniwersytet Medyczny)
Basiński Andrzej (Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej, Gdański Uniwersytet Medyczny)

OPIS

Podstawowym celem prezentacji jest analiza możliwości i zasadności stosowania laboratoryjnych badań diagnostycznych trybu pilnego typu POCT w karetkach oraz w oddziałach ratunkowych. Analiza literatury wraz z analizą sytuacji, dostępności, zasobności w środki i zasadności wprowadzenia w Polsce wykazała, iż koszty wprowadzenia analiz typu POCT w etapie przedszpitalnym (karetki) są bardzo wysokie, natomiast jakość i zasadność przy założeniu możliwości połączenia z informatycznym systemem szpitalnym nie ulega dyskusji. Zasadność zastosowania badań trybu pilnego dotyczy niewielu analiz diagnostycznych, aczkolwiek bardzo cennych z punktu widzenia diagnostycznego. Do nich zaliczyć możemy markery sercowe TroponinaI/T,CKMB, mioglobina, D-Dimery, NT-proBNP, badania krzepliwosci-INR, test glukozy, analizy równowagi kwasowo-zasadowej, gazometrii, elektrolitów, hematokrytu czy też tlenku węgla. Jednocześnie analizując potrzeby medyczno-diagnostyczne, organizacyjne i finansowe, można podjąć dyskusję związaną z uzupełnieniem sprzętowym oddziałów ratunkowych jak i karetek. Okazuje się, że system analiz typu POCT (RKZ, hemoglobin, troponina, B-type natriuretic peptide, mleczany) jest pomocny w triażowaniu pacjentów. W analizie przeprowadzonej przez O. Soremekuna, system POCT wpłynął na 15% pacjentów, u których zmieniono poziom selekcji, co wpłynęło na przyspieszenie ścieżki u 6% pacjentów, bez wpływu na szybkość dostarczenia pacjenta na oddział.. Co również zauważono w związku z analizą zasadności wykonywania Troponiny w karetce i pozostawiono do dalszych analiz. Jednakże sam system badań/wyników typu „przy pacjencie” ma wpływ na szybkość udzielenia usługi medycznej już po dostarczeniu pacjenta na oddział ratunkowy Bazując na analizach australijskich, analizatory typu POCT wykazywały umiarkowaną lub znaczną poprawę stanu u 14% pacjentów, przy niskiej wydajności testów – 30% . I tak w przypadku krajów gdzie na całkowity koszt analizy wpływ ma w większości koszt osobowy, istnieje zasadność stosowania analizatorów typu POCT w szerszym zakresie, szczególnie wszędzie tam gdzie brak jest dostępu do analizatorów stacjonarnych w laboratoriach. Jednakże odnosząc się do realiów krajów rozwijających się, kosztów odczynnikowych, szerokiej dostępności do laboratoriów diagnostycznych przy oddziałach ratunkowych, należy dokładnie przeanalizować zasadność i efektywność diagnostyczno-ekonomiczną takich decyzji.

WNIOSKI

Szeroki dostęp do analiz typu POCT jest zasadny w miejscach opieki nad pacjentem, odległych terytorialnie od możliwości stacjonarnej diagnostyki laboratoryjnej, jak i w odległym transporcie np. lotniczym. Pod warunkiem możliwości skorelowania wyników z systemem stacjonarnym. Szersza dostępność aparatów POCT może tez wpływać na system kolejkowania pacjentów w oddziale ratunkowy, co poprawia możliwości lecznicze, dostępność, organizację systemu i ogranicza koszty. Jednocześnie aparaty typu POCT generują, same w sobie, wysokie koszty analiz, sięgające 5 krotności kosztów analizy wykonanej w laboratorium, przy często niewielkiej wydajności. Poziom trudności wykonania testu, ich zasadność i praktyczność oraz użyteczność kliniczną w przedszpitalnym zastosowaniu urządzeń POCT winna zostać jeszcze oceniana w praktyce polskiej.

Wróć do spisu treści

Pacjent urazowy w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym – miejsce SOR w Centrum Urazowym

lek. med. Maciej Błaszczyszyn, dr n. med. Krzysztof Karwan. (Szpitalny Oddział Ratunkowy CSK MON WIM; Warszawa)

SŁOWA KLUCZOWE

mnogie obrażenia ciała, organizacja leczenia, SOR, uraz wielonarządowy, centrum urazowe.

OPIS

W związku z koniecznością zapewnienia właściwej opieki dla pacjentów z najcięższymi obrażeniami ciała pojawiła się potrzeba stworzenia rozwiązań systemowych. Na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie centrum urazowego stworzono w Polsce sieć centrów urazowych, jako wieloprofilowych, wysokospecjalistycznych szpitali, zapewniających kompleksową diagnostykę i leczenie pacjentów urazowych. W ramach centrów urazowych pierwszy etap procesu diagnostyczno – terapeutycznego obejmuje działania w ramach Szpitalnego Oddziału Ratunkowego. Wstępna diagnostyka i leczenie pacjentów urazowych stanowi złożony problem, uzależniony od stanu klinicznego i charakteru doznanych obrażeń. Wymaga to dostosowania struktury organizacyjnej i funkcjonalnej SOR do realizowanych w tym zakresie działań. Cel: przedstawienie „ścieżki” pacjenta urazowego w SOR, od chwili przejęcia od ZRM do przekazania go do oddziału docelowego do definitywnego leczenia. W wystąpieniu autorzy przedstawiają podstawy prawne funkcjonowania SOR w ramach CU oraz jego model organizacyjny, zarys koncepcji Damage Control Resuscitation (DCR) oraz jej implementację w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym. W szczególności autorzy omawiają:
1. Struktura funkcjonalna Szpitalnego Oddziału Ratunkowego CSK MON WIM;
2. Rola i zadania obszaru segregacji, obszaru resuscytacyjno – zabiegowego, obszaru terapii natychmiastowej oraz obszaru wstępnej intensywnej terapii, z uwzględnieniem zakresu działań, priorytetów i warunków wdrażania określonych procedur DCR;
3. Kryteria aktywacji zespołu urazowego;
4. Priorytety zaopatrywania pacjentów z obrażeniami wielonarządowymi.
Autorzy przedstawiają także nowe kierunki w diagnostyce i leczeniu pacjenta urazowego w SOR oraz możliwe problemy w implementowaniu koncepcji DCR w warunkach SOR w Centrum Urazowym.

METODY

Przegląd literatury fachowej i zasobów bazy PubMed z lat 2000-2016.

WYNIKI

Stworzenie i wdrożenie procedur postępowania, wysoka kultura organizacji, właściwy plan i obsada zespołu, odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności oraz niezbędne wyposażenie stwarzają optymalne i bezpieczne warunki do przeprowadzenia transportu pacjenta z kontrapulsacją wewnątrzaortalną, zarówno drogą lądową jak i powietrzną.

Wróć do spisu treści

Udzielanie pierwszej pomocy medycznej w środowisku taktycznym na podstawie standardu TCCC – badanie poszkodowanego.

st. mar. rat. med. Piotr Dęga. (Centrum Szkolenia Marynarki Wojennej)

SŁOWA KLUCZOWE

samopomoc, pomoc koleżeńska, opaska uciskowa, taktyczna opieka nad poszkodowanym, krwotok, MARCH.

OPIS

Udzielanie pomocy rannym w środowisku taktycznym znacząco odbiega od standardów, które znamy ze środowiska cywilnego. Wykorzystuje się w nim szeroki zakres środków oraz procedur mających na celu jak najszybsze zatamowanie krwawienia. Największym problemem udzielania pomocy rannym w celu uzyskania hemostazy miejscowej są ograniczenia wynikające z warunków, w jakich ta pomoc jest niesiona. Jednymi z podstawowych problemów, z jakimi boryka się ratownik jest sytuacja taktyczna, dostępne środki, czas oraz stres. Obecnie udzielający pomocy rannemu na polu walki ma do dyspozycji szerokie spektrum środków oraz technik służących tamowaniu masywnych krwotoków, które są główną przyczyną śmierci na polu walki. Zatrzymanie krwawienia staje się priorytetem, a pozostałe czynności ratujące życie schodzą na dalszy plan. Aby działania te były przeprowadzone w sposób możliwie najefektywniejszych potrzebne jest opanowanie odpowiednich technik oraz protokołów badania poszkodowanego w tym środowisku takich jak np. protokół MARCH-E.

Wróć do spisu treści

Specyfika transportu medycznego HEMS z miejsca zdarzenia.

mgr Marcin Podgórski (Lotnicze Pogotowie Ratunkowe)

OPIS

Śmigłowcowa Służba Ratownictwa Medycznego jest jednostką systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne, której wykorzystanie może skutkować zarówno wymiernymi korzyściami dla pacjenta, ale niekiedy może również być obarczona dużym ryzykiem nie zrealizowania podstawowego zadania, jakim jest dążenie do maksymalnego skrócenia czasu transportuz pacjenta w stanie bezpośredniego zagrożenia zdrowotnego do wielospecjalistycznego podmiotu leczniczego. Istotnym elementem powodzenia misji HEMS jest nie współmierna rola dyspozytora medycznego, który bez swojego adekwatnego przygotowania merytorycznego, doświadczenia, ale również właściwej współpracy i komunikacji ze świadkami zdarzenia oraz jednostkami ratowniczymi, nie jest w stanie osiągnąć założonego celu.

Zatem odpowiedni wywiad medyczny dyspozytora medycznego, podejmowane przez niego decyzje w aspekcie zadysponowania adekwatnych sił i środków do miejsca zdarzenia, właściwe działania na miejscu zdarzenia naziemnych zespołów ratownictwa medycznego i nieodzowna, w nie małej liczbie przypadków, jednostek współpracujących z systemem, zwłaszcza PSP, stwarza łańcuch działań, który w połączeniu z użyciem zespołu HEMS realizuje model maksymalizujący szanse na przeżycie lub zmniejszenie skutków zdarzenia u pacjentów.

Wróć do spisu treści

Zespoły transportu wewnątrzszpitalnego – jak to działa

mgr Tadeusz Adam Miłowski, mgr Mariusz Grażewicz (Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej MSW z Warmińsko - Mazurskim Centrum Onkologii w Olsztynie - Kliniczny Szpitalny Oddział Ratunkowy. Katedra Medycyny Ratunkowej, Wydział Nauk Medycznych. Uniwersytet Warmińsko – Mazurski w Olsztynie)

OPIS

Transport wewnątrzszpitalny to „niechciane dziecko” każdego szpitala. W sposób nieprzewidywalny angażuje personel opiekujący się pacjentem wyłączając go z pracy oddziału zazwyczaj na kilkanaście, ale często i kilkadziesiąt minut.

Niezależnie od stosowanych rozwiązań ograniczających potrzebę przemieszczania pacjenta w szpitalu takich jak np. point of care testing, zawsze będą istniały procedury, których wykonanie będzie wymagało transportu pacjenta poza oddział. Utrzymywanie oddzielnej komórki transportu wewnątrzszpitalnego ma sens tylko w dużych klinikach. W mniejszych szpitalach jest to nieuzasadnione ekonomicznie i organizacyjnie. Transport pacjentów na badania do pracowni lub na blok operacyjny to duże obciążenie personelu zazwyczaj delegowanego z oddziału na którym pacjent jest leczony. Dodatkowo rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 marca 2000r w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy ręcznych pracach transportowych zobowiązuje pracodawcę do stosowania rozwiązań eliminujących ryzyko powstania urazów przy pracy. Oznacza to, że taki transport powinien odbywać się w zespole co najmniej dwuosobowym. Rodzi to sytuację w której w mniejszych oddziałach, obsadzonych jedną lub dwiema pielęgniarkami cały dostępny personel pielęgniarski zaangażowany jest do transportu pacjenta. Kto w tym czasie ma zająć się pacjentami pozostającymi pod opieką oddziału? Sprawa dodatkowo komplikuje się w godzinach nocnych, gdy szpital działa w warunkach minimalnej obsady personalnej.

Normy zatrudnienia pielęgniarek przewidują, że opieka nad skategoryzowanym w grupie pacjentem będzie stacjonarna. Normy nie zakładają pracy poza oddziałem. Nie biorą pod uwagę konieczności wykonywania diagnostyki na zewnątrz, oczekiwania na wynik, rozwiązań informatycznych, architektonicznych i komunikacyjnych szpitala, sprawności i wydolności pracowni diagnostycznych. O ile czynności diagnostyczno-lecznicze wymagające transportu pacjenta poza oddział dotyczą najczęściej chorych stabilnych, to prawdziwym wyzwaniem dla personelu jest transport pacjenta wymagającego intensywnej opieki. Oprócz zaangażowania personelu niezbędny jest także szereg urządzeń medycznych: pompy infuzyjne, respirator, monitor z defibrylatorem, żródło tlenu. Rodzi to nowe, niespotykane w rutynowej pracy problemy logistyczne.

Celem wystąpienia jest odpowiedź na pytania: jak zorganizować pracę, by transport odbył się bezpiecznie dla pacjenta i personelu? Jakie rozwiązania są optymalne? Jak to działa w innych jednostkach?

Wróć do spisu treści

Organizacja leczenia bólu ostrego

Wioletta Mędrzycka-Dąbrowska (Zakład Pielęgniarstwa Ogólnego, Gdański Uniwersytet Medyczny)

SŁOWA KLUCZOWE

Osłonka nerwu wzrokowego (ONSD), ciśnienie śródczaszkowe (ICP), diagnostyka ultrasonograficzna.

OPIS

Dolegliwości bólowe występują u ok. 60-80% pacjentów zgłaszających się do oddziałów ratunkowych. Proces oceny i leczenia bólu na oddziałach ratunkowych nie jest wystarczająco skuteczny i rzadko odpowiada potrzebom pacjentów. Statystyki wskazują, że pacjenci mogą nie otrzymywać leków przeciwbólowych w sytuacjach tego wymagających, leczenie może być opóźnione lub nieskuteczne. Celem pracy jest analiza przyczyn występowania zjawiska nieskutecznego, a czasem zaniechanego leczenia bólu w oddziałach ratunkowych na podstawie dostępnych badań. W pracy omówiono artykuły pochodzące z ostatnich dziesięciu lat, dostępnych w bazie PubMed, OVID, Web of Science, EBSCO. Niniejszy przegląd dowodzi, że pomimo doświadczeń klinicznych, pracy naukowej, problem niedostatecznego leczenia bólu w oddziałach ratunkowy stale istnieje.

Wróć do spisu treści

s